به تماشا سوگند
و به آغاز کلام
و به پرواز کبوتر از ذهن
واژه ای در قفس است

+این بهتر بود

+خوابم میاد، و چ خواب بدی بود

+از ما که گذشت به شما اگر رسید به جای ما روزی هزار وعده دوستش داشته باشید

ما قول های زیادی به هم داده بودیم ، مثلا قول داده بودی چشم هایت برای من باشد و خنده هایت فقط دل من را به قنج بیاورد ، من گونه های نرمم را برای تو کنار بگذارم ، تو چالِ دیوانه کننده ات را برای من ، من صدایم را که زیر لب شجریان می خواند و تو صدای ظریفت که اسمم را ترانه می کند ، من شانه هایم را برای تو و تو غرق شدن در موهایت را برای من ، من بازوهایم را برای چرخاندنت زیر باران ، تو دست هایت را برای بازی کردن روی صورت من ، مثلا قول داده بودیم که طپش قلب تو شب ها لالایی من باشد و شمردن نفس های من بازی تو برای خواب رفتن ، قول داده بودی جمعه ها را دست به سیاه و سفید نزنی

تو زندگیمون بیشتر از همه چیز ،به شب اطمینان کردیم ...همه ی شبایی که چشامونو بستیم و تنمونو سپردیم به خواب ،میدونستیم این روحی که داره از تن جدا میشه ، ممکنه دیگه هرگز برنگرده ... ولی همیشه آرامش خواب اونقدری بوده که با زیر سر گذاشتن بزرگترین ترس دنیا ، روحمونو سپردیم بهش.دوست داشتنت مثل تکیه زدن به پرتگاهه ،مثل پاگذاشتن رو لغزنده ترین سنگ درست لبه ی یه دره ی عمیق ،مثل نشستن رو ریل قطار ،مثل چشم بسته رد شدن از خیابون ...دل سپردن بهت ، درست مثل همون لحظه های قبل خوابه ، همیشه این احتمال هست که هیچ برگشتی وجود نداشته باشه ، اما اون آرامشه ، اون رهاشدنه ، باعث